ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΑ
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΑΕΔ
http://erad.gr/?p=463
Το λένε “μνημόνιο”. Αλλά έχει ένα διεθνές όνομα, δοκιμασμένο σε διάφορα μέρη του κόσμου: “πρόγραμμα δομικής προσαρμογής”. Παντού ο στόχος είναι ο ίδιος: η βίαιη υποτίμηση της εργασίας, η βίαιη υποτίμηση των εργατών. Παντού το μεσοπρόθεσμο αποτέλεσμα είναι το ίδιο: στρατιές ανέργων.
Η ανεργία εμφανίζεται σαν κάτι αναπόφευκτο, σαν φυσικό φαινόμενο: επιχειρήσεις και μαγαζιά κλείνουν. Αλλά αυτό είναι μαγική εικόνα, μικρής διάρκειας. Άλλες επιχειρήσεις και άλλα μαγαζιά (συχνά με τους ίδιους ιδιοκτήτες όπως πριν) θα ξανανοίξουν, για να προσλάβουν ακόμα πιο φτηνούς μισθωτούς – αυτούς κι αυτές που εν τω μεταξύ βούλιαξαν στην απελπισία της ανεργίας.
Το σημαντικότερο είναι πως η ανεργία μεθοδεύεται σταθερά και συστηματικά, και κανείς δεν το προσέχει. Ο συνολικός χρόνος εργασίας σε μια κοινωνία “σε κρίση” δεν μοιράζεται ομοιόμορφα σε όσους κι όσες ψάχνουν για δουλειά. Αν γινόταν αυτό θα δουλεύαμε όλοι αρκετά λιγότερο, απαιτώντας φυσικά αξιοπρεπείς μισθούς. Οι άνεργοι είναι εκατοντάδες χιλιάδες. Κι άλλοι τόσοι είναι αυτοί που δουλεύουν 50 και 60 ώρες τη βδομάδα για να τα φέρουν βόλτα αξιοπρεπώς. Γιατί, λοιπόν, να μη δουλεύουμε λιγότερο και να δουλεύουμε όλοι πληρωμένοι με μισθούς της προκοπής;
Τα αφεντικά και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ να γίνει έτσι! Η ακόμα πιο βίαιη εκμετάλλευσή μας, η “φτηνή δουλειά”, εξασφαλίζεται εάν υπάρχει μια μεγάλη θάλασσα ανέργων. Που είναι διατεθειμένοι να δουλέψουν για ψίχουλα. Πρόκειται για έναν ωμό, βίαιο εκβιασμό σε βάρος του συνόλου των εργατών και εργατριών, είτε δουλεύουν είτε όχι.
Σ’ αυτό το σημείο έρχεται ο ΟΑΕΔ. Για να καταγράψει, να χειραγωγήσει και να κατευθύνει αυτήν την μεγάλη θάλασσα διαθέσιμης και “φτηνής” εργατικής δύναμης. Ο ΟΑΕΔ ως τώρα ήταν γνωστός σαν ένας κρατικός μηχανισμός πρόνοιας: αυτός που έδινε τα επιδόματα ανεργίας. ΟΧΙ ΠΙΑ!! Ο ΟΑΕΔ μετρέπεται σε κεντρικό ελεγκτή της “αγοράς
εργασίας” και ειδικά όλων όσων κατά περιόδους είναι άνεργοι. Μετατρέπεται, επίσης, σε εργοδότη: το μεγαλύτερο γραφείο ενοικίασης εργαζομένων για λογαριασμό δημόσιων και ιδιωτικών επιχειρήσεων.
Τα πολυδιαφημισμένα προγράμματα “επιταγή κατάρτισης” και “κοινωφελής εργασία”, χρηματοδοτούμενα κυρίως απ’ το ευρωπαϊκό ομόσπονδο κράτος (ΕΣΠΑ) αποτελούν το πρώτο μαζικό κύμα “αξιοποίησης” αυτής της διαθέσιμης υποτιμημένης εργασίας. Για λογαριασμό όλων των αφεντικών που “δεν βγαίνουν”, “δεν μπορούν’, “ζορίζονται”: δημόσιων και δημοτικών υπηρεσιών, αλλά και ιδιωτών εργοδοτών. Με μισθούς κατώτερους συχνά ακόμα και απ’ τον τσακισμένο βασικό μισθό, ειδικευμένοι νέοι εργάτες, καλούνται να δουλέψουν φουρνιές – φουρνιές σε μικρής διάρκειας (5 μήνες) προγράμματα, χωρίς κανένα απ’ τα δικαιώματα που προέβλεπε κάποτε η εργατική νομοθεσία. Δεκάδες χιλιάδες άνεργοι και άνεργες έχουν ενταχθεί σ’ αυτά, σπρωγμένοι απ’ την ανάγκη· σε πολλές περιπτώσεις δεν πληρώνονται καν όταν δουλεύουν, αλλά μετά από πολλούς μήνες…
Σε αρκετές περιπτώσεις επίσης (κι αυτό πρόκειται να γενικευτεί σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα) αν έχουν κάρτα ανεργίας, δεν μπορούν να αρνηθούν αυτό το είδος